~Simplicity~

Dear Father,

วันนี้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกๆ...
เนื่องจากที่ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้มานานแสนนาน มันก็ทำให้คิดถึงผู้เป็นบิดา...
มันความรู้สึกที่อยากปรึกษากับใครสักคน...
อยากเล่าระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจนหมด...
อยากร้องไห้กับสิ่งที่ตนเองทุกข์อยู่กับมัน...
ความยากในเส้นทางที่ได้เลือกที่จะกระทำ...
และอยากให้คนที่รับฟังเป็นคนที่เขาเข้าใจมากที่สุด...
ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่อยู่แล้วก็ตาม แต่ก็คิดว่าความรู้สึกที่มีอยู่ภายในนั้น...
ว่าเขาได้รับรู้และเข้าใจดี แม้ว่าตัวผมเองจะไม่อาจมองเห็นมันก็ตาม...

เวลาได้ผ่านไปครู่ใหญ่ และแสงอาทิตย์เริ่มที่จะส่องสว่าง...
ช่วงเวลานั้น ได้แต่ครุ่นคิดถึงเรื่องของ "ความตาย"...
ก็ยอมรับอยู่ว่ารู้สึกกลัว เมื่อพยายามที่จะมองไปยังอนาคต...
มันเป็นอะไรที่มืดมิด หนาวเหน็บ และไม่สามารถเดาได้ถูก...
แต่ไม่นานนัก ก็จำต้องเลิกคิดเกี่ยวกับมัน และเตรียมตัวที่จะไปเรียน...


แด่ความรู้สึกในความทรงจำ,

Jinx_XIII

Cheers!,

 

หลังจากที่ใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังไปวันๆ ชาชินกับกิจวัตรประจำวันที่คุ้นเคย...

ไม่มีอะไรให้จดจำ หรือไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรที่น่าตื่นเต้นเข้ามาในชีวิต...

เป็นเวลานานพอที่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองนั้นน่าเบื่อสิ้นดี... ณ ตอนนี้ จึงกลับมามองย้อนไป...

คิดว่าไม่ควรที่จะมองข้ามสิ่งเล็กๆน้อยๆเหล่านั้น...

เพราะก็รู้ตัวดีว่า เมื่อถึงจุดๆหนึ่งแล้วนั้น เราก็ต้องกลับไปยังที่ๆเราจากมา...

..."ประเทศไทย"...

แล้วมันก็ทำให้ตระหนักถึงโอกาสที่เรานั้นมีอยู่...

แต่ก็ไม่ได้พยายามทำมัน...

ไม่ได้คิดลองที่จะสนุกไปกับชีวิต ที่อยู่แสนไกล...

วันนี้ก็คงเหมือนเมื่อวาน และพรุ่งนี้ก็คงไม่มีอะไรใหม่ไปกว่าเดิม...

ทว่า อย่างน้อยวันนี้ ก็เหมือนกับได้ทำบุญขึ้นบล็อกใหม่...

ขีดเขียน เอนทรี่ ใหม่ๆ เล่าเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต...

เพื่อระลึกเรื่องราวของชีวิตตัวเอง ทั้งเรื่องทุกข์ และสุขสนุกสนาน...

เผื่อว่าภายภาคหน้าจะมีโอกาสย้อนกลับมาอ่านมันอีกครั้งและเล่าสู่กันฟังกับเพื่อนๆ...

 

 

แด่บล็อกใหม่ และความทรงจำใหม่ๆ,

 

Jinx_XIII